Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Γιάννης Αγγελάκας: Νομίζω το «όλα είναι δρόμος» μου κάνει

«... Μα στους μικρόψυχους σκοτεινούς καιρούς είναι απαραίτητοι οι ποιητές, χρειάζονται ο ένας τον άλλον όπως ο αμαρτωλός τον εξομολογητή του (και αντίστροφα) ή η πόρνη τον ευαίσθητο εραστή της».


Τί να ρωτήσεις άραγε, μια Ταξιδιάρα Ψυχή, που χρόνια τώρα και χωρίς να το ξέρει, παραμένει σύντροφος πιστός σε ακροάσεις ιδιωτικές και πρωταγωνιστής σε μεθυστικά live;


Γιάννης Αγγελάκας: Νομίζω το «όλα είναι δρόμος» μου κάνει

Tvxs Συνέντευξη Ειρήνη Ορφανίδου

Που με τη φωνή, τους στίχους, τις μουσικές του, έρχεται και φεύγει στις κουβέντες της παρέας, στις σκέψεις, στους συλλογισμούς, στις αναμετρήσεις, στις ήττες;

Λίγα. Για την ακρίβεια, ελάχιστα.

Mε αφορμή τη συναυλία του με τη μπάντα 100°C, τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου, στην Τεχνόπολη, το tvxs είπε δυό - τρία πράγματα με τον Γιάννη Αγγελάκα.


-Σε μερικές εβδομάδες κλείνετε τα 56. Πώς τα πάτε με τον χρόνο; Πώς τα πάτε με τους πιτσιρικάδες που έρχονται στις συναυλίες σας;

Είτε το ήθελα είτε όχι έχω αποδεχτεί τον βιολογικό μου κύκλο σ’ αυτήν την ταλαίπωρη διάσταση. Παρ’ όλα αυτά, βαριέμαι τις συναναστροφές με τους περισσότερους απο τους συνομήλικούς μου, χαίρομαι να συντονίζομαι με την νιότη, αυτήν την δύναμη που όταν κάποτε πάρει την Ζωή και την αυτοεκπαίδευσή της στα χέρια της, θα οδηγήσει, όπως είχε πει ο Γκάτσος, την βλακεία στην τελευταία της κατοικία.

-Όταν, εκτός της προσωπικής φθοράς, ο χρόνος παίρνει μαζί του και πρόσωπα που αγαπήσαμε, όπως ο Θάνος Ανεστόπουλος, θυμώνετε;

Τα δύο τελευταία χρόνια εκτός απο τον Θάνο, έχασα και άλλους αγαπημένους φίλους, οι περισσότεροι ήταν μικρότεροι σε ηλικία απο μένα και είχαν πολλά ακόμα ωραία και χρήσιμα πράγματα να προσφέρουν.  Πονάω, λυπάμαι, αλλά δεν θυμώνω.

-«Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ' έναν μικρόψυχο καιρό;» Αλήθεια, τί χρειάζονται οι ποιητές;

Μα στους μικρόψυχους σκοτεινούς καιρούς είναι απαραίτητοι οι ποιητές, χρειάζονται ο ένας τον άλλον όπως ο αμαρτωλός τον εξομολογητή του (και αντίστροφα) ή η πόρνη τον ευαίσθητο εραστή της.

Στους μεγαλόψυχους γενναίους καιρούς ποιός θα χρειαζόταν τους ποιητές; Θα πέθαιναν άκλαυτοι απο πλήξη.

-Τί σας λένε οι λέξεις: Χαρά, όνειρα, ματαίωση, αμφιβολία, επιτυχία;

Χαρά: Συνώνυμη της Ελευθερίας
Όνειρα: Μ’ ενδιαφέρουν μόνο αυτά που έχουν την δύναμη να εξυψώνουν, να ομορφαίνουν την πραγματικότητα
Ματαίωση: Δεν χάθηκε ο κόσμος!
Αμφιβολία: Μια καλή αρχή
Επιτυχία: Ενα καλό εργαλείο



-Η σχέση της μνήμης και του έρωτα;

Στην περίπτωση που εννοείτε την ανώτερη συναισθηματική μνήμη και τον συνειδητό έρωτα είναι μια καλή ευκαιρία για εξαίσιες διαγαλαξιακές βόλτες.

Στην περίπτωση που εννοείτε την εγωκεντρική, χαμηλή, αιώνια πληγωμένη συναισθηματική μνήμη και την 'καψούρα' είναι επίσης μια καλή ευκαιρία για κακόγουστες βόλτες στα σκυλάδικα.

-Καλλιτέχνης, όχι (έχετε αποποιηθεί τον τίτλο). Μουσικός, ποιητής, ναι. Και μετά; Και πριν;

Πιστεύω πως γεννήθηκα να κάνω αυτό ακριβώς που κάνω, οπότε το μετά και το πρίν ανήκουν στα αιώνια αναπάντητα μεταφυσικά ερωτήματα: Από πού ερχόμαστε; Πού πάμε;



-Τί σας ξενερώνει με τους πολιτικούς;

Η έλλειψη πρωτοτυπίας, η κακιά υποκριτική, η αλαζονεία, η κακογουστιά, το ότι στηρίζονται στην απουσία οποιασδήποτε εκπαίδευσης και καλλιέργειας  των ψηφοφόρων τους και γι’ αυτό φροντίζουν να μην υπάρξει ποτέ ουσιαστική παιδεία στη χώρα.

-Εάν σας ζητούσα να συνοψίσετε τη μέχρι τώρα διαδρομή σας, τι τίτλο θα βάζατε;

Νομίζω το 'όλα είναι δρόμος' μου κάνει.

-Ο δημιουργός είναι το έργο του ή, η ταύτιση προσώπου / έργου οδηγεί σε αυθαίρετα συμπεράσματα;

Κάθε άνθρωπος με την ζωή του, τα λόγια του και το έργο του στέλνει κάποια μηνύματα στο περιβάλλον του, έτσι κι αλλιώς όταν πεθαίνουμε ότι είναι να μείνει μένει.

Προσωπικά από παιδί γοητευόμουνα από τον μύθο των δημιουργών που η ζωή τους ταυτίζονταν με το έργο τους και πιστεύω πως, όσα αυθαίρετα συμπεράσματα κι αν έβγαλα τότε, το παραμύθιασμα αυτό έκανε καλό στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου.



-Η μπάντα 100°C;

Μια παρέα απο νέα, ανήσυχα παιδιά που είναι ταλαντούχοι και ψυχωμένοι μουσικοί, δραστήριοι και γνωστοί στη νέα μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης και χαίρομαι να συνεργάζομαι και να ανταλλάσω ενέργεια, γνώση, ιδέες και ανέκδοτα μαζί τους.

-Τί μένει μετά τόσα χρόνια από τη διαδρομή Θεσσαλονίκη - Αθήνα;

Ο Όλυμπος στα σύννεφα και η στάση στον Αχινό για φαΐ και ξεμούδιασμα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου