Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Ντιουκ Έλινγκτον-JAZZ CLASSICS

Από τις πιο αναγνωρίσιμες συνθέσεις της τζαζ, σήμα κατατεθέν της ορχήστρας του Ντιουκ Έλινγκτον. Γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1939 από τον νεαρό συνθέτη, πιανίστα και ενορχηστρωτή Μπίλι Στρέιχορν και χρειάστηκε μεγάλη δόση τύχης και ευτυχών συμπτώσεων για να θεωρείται στις μέρες μας ένα από τα κλασσικά κομμάτια της τζαζ.


Στα τέλη της δεκαετίας του '30 ο Έλινγκτον ενθουσιάστηκε από τις μουσικές ιδέες του Στρέιχορν, σε μια τυχαία συνάντησή τους. Του υποσχέθηκε ότι σύντομα θα ξανασυναντηθούν. Ο χρόνος περνούσε και ο νεαρός μουσικός ανυπομονούσε. Όταν πληροφορήθηκε ότι ο «Δούκας» θα έπαιζε με την ορχήστρα του σε ένα κλαμπ του Χάρλεμ αποφάσισε να κάνει το ταξίδι από το Πίτσμπουργκ στη Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του 1939.

Για να τον εντυπωσιάσει έγραψε ένα τραγούδι ,βασισμένο στις πληροφορίες που του έδωσαν οι συνεργάτες του Έλινγκτον για το ποια διαδρομή θα ακολουθούσε, προκειμένου να τον συναντήσει στο κλαμπ όπου εμφανιζόταν. Του είπαν, δηλαδή, να πάρει την γραμμή Α του υπόγειου σιδηροδρόμου («Take the “A” Train!»), που συνέδεε τότε το Ανατολικό Μπρούκλιν με το Χάρλεμ. Το τραγούδι άρεσε στον Έλινγκτον, αλλά δεν προχώρησε στην ηχογράφησή του και γρήγορα ξεχάστηκε σε κάποιο συρτάρι. Πάντως, ο Στρέιχορν κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην ορχήστρα του.

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Ψάχνεις την Ανάπτυξη ; ...και δεν βλέπεις την ΛΙΜΝΗ! Γράφει ο Αλέξανδρος ΤΖΙΟΛΑΣ


Η ΣHMAΣΙΑ της Λίμνης Ιλαρίωνα.

https://www.scribd.com/document/399540190/%CE%97-%CE%9B%CE%AF%CE%BC%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%99%CE%9B%CE%91%CE%A1%CE%99%CE%A9%CE%9D%CE%91
Το 2012 δημιουργήθηκε στο νότιο τμήμα των Γρεβενών η Τεχνητή Λίμνη του Ιλαρίωνα.

 Έχει μήκος 35 χιλιόμετρα!

Η μικτή ιδιομορφία της είναι ότι, έχει στενή γεωμορφολογία, εκεί όπου ο Αλιάκμονας έχει έντονες  κλίσεις στις πλαγιές του, αλλά και πεδινή/αγροτική μορφολογία όταν βρίσκεται κανείς στην αρχή της, στα πεδινά των Γρεβενών.

Η επιφάνεια του ταμιευτήρα στην ανώτερη στάθμη του νερού είναι 21,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα (Km2). Ο Υδροηλεκτρικός (ΥΗ) Σταθμός περιλαμβάνει δύο μονάδες με στροβίλους, ισχύος 78,5 MWο καθένας, δηλαδή η συνολική ισχύς του σταθμού είναι 157 MW. Το εργοστάσιο παράγει 410 GWh ετησίως (ακαθάριστα παραγόμενα έσοδα ~25 εκ. €).

Το φράγμα της ΔΕΗ διαμορφώνει την ανώτατη στάθμη της λίμνης στα + 403 μ. από το +296 μ. που ήταν το αρχικό υψόμετρο της κοίτης, ενώ το υψόμετρο του δαπέδου της Ι.Μ. Νικάνορα είναι στο +650 μ από την στάθμη της θάλασσας!

Το τοπίο σε αφοπλίζει.

Στην σπάνια περίπτωση που βρεθείς με βάρκα μέσα στην λίμνη νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε fjord στη Νορβηγία! 

Αυτό το απολαμβάνουν μόνο οι παράνομοι και οι φανατικοί.

Το λιμναίο σύστημα έχει ένα τμήμα του στην Κοζάνη, ένα τμήμα του είναι κοινό καθότι το όριο Γρεβενών/Κοζάνης είναι στο μέσον της στενής (σε εκείνο το σημείο) λίμνης και ένα μεγάλο τμήμα του (η ουρά του) εκτείνεται στα εσωτερικά πεδινά των Γρεβενών.

Σήμερα η στάθμη της λίμνης είναι μεταβλητή. Αυξομειώνεται ανάλογα με την χρήση των νερών από την ΔΕΗ.  Έτσι, από εκεί, που στις υψηλότερες στάθμες η λίμνη εκτείνεται πανέμορφη κατά μήκος της κοίτης του Αλιάκμονα που έχει πολλές φορές χαρακτηριστικά χαράδρας με εικόνες άγριας ομορφιάς, όταν βρίσκεται στις χαμηλότερες στάθμες αποκαλύπτει μία σειρά προβλήματα μόνο στην πλευρά των πεδινών εκτάσεων των Γρεβενών.

Δεν γίνεται το ίδιο από την πλευρά της λίμνης Πολυφύτου.

Εκεί τα πράγματα είναι ελεγχόμενα και η λίμνη έχει αναπτυχθεί πλήρως, με υποδομές, ενώ φιλοξενεί πλήθος δραστηριοτήτων, με αξιόλογα οικονομικά αποτελέσματα.

Ο Δήμος Σερβίων, ο Ναυτικός Όμιλος Κοζάνης, το Επιμελητήριο, ο σύνδεσμος Αλιέων & Ιχθυοπαραγωγών, ο Δήμος Κοζάνης, οι κάτοικοι, όλοι  φροντίζουν ‘‘το κόσμημά-τους’’.

Από την Γρεβενιώτικη πλευρά η εικόνα είναι τελείως διαφορετική.

Ο πρωτοπόρος Πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Γρεβενών Κώστας Γκούτας μας διηγήθηκε ιστορίας απείρου κάλους. Ζώντας, μας λέει, χρόνια στην περιοχή, περνώντας και ταξιδεύοντας πολλές φορές μέσω των παράκτιων οδών της λίμνης Πολυφύτου έβλεπε την οργάνωση και την φροντίδα των τοπικών φορέων και κατοίκων για τη λίμνη και πήρε την πρωτοβουλία να κάνει και από την Γρεβενιώτικη πλευρά ένα Ναυτικό Όμιλο!

Όμως τα πράγματα εδώ είναι αλλιώς!

Καμία συμπαράσταση, κανένα ενδιαφέρον, καμία υποστήριξη, καμία φροντίδα. Αν και τα Γρεβενά είχαν σε όλες τις επιτροπές τους εκπροσώπους τους, τελικά, ο ίδιος λέει ότι, στο τέλος τίποτα δεν κατάφερνε από τα αιτήματά του όπως : έλεγχος στη στάθμη της λίμνης, αλλαγή στις χρήσεις της, εφαρμογή των περιβαλλοντικών όρων για την προστασία των ακτών και των νερών της λίμνης, προγράμματα αξιοποίησης και επενδύσεων στις υποδομές μέσα και γύρω από την λίμνη ώστε να πάρει τουλάχιστον τις ελάχιστες από τις ευκαιρίες που είχε η λίμνη των Σερβίων, άδειες για ψάρεμα & ιχθυοκαλλιέργειες, λειτουργία χώρων αναψυχής, πλωτές εξέδρες και άδειες πλεύσης ή sports. Έτρεχε, κατέθετε αιτήματα, ξοδευόταν, αλλά τίποτα. Απογοητευμένος περιμένει… το όνειρο!

Οι αγρότες της περιοχής βλέπουν μπροστά στα χωράφια τους ένα απέραντο «νερό». Όμως τους έχουν πεί : «Μην το αγγίζετε!».

Το Δεκέμβριο 2018 δύο κάτοικοι του χωριού Παναγιά, συνελήφθησαν από την Αστυνομία γιατί ψάρευαν! Απαγορεύεται τους είπαν προειδοποιητικά, «την 2η φορά θα σας ασκηθεί δίωξη». Γιατί ?  Γιατί επιτρέπεται στην άλλη λίμνη και όχι στη δική μας? (ρωτάει τον Διοικητή της Αστυνομίας κάποιος που ενδιαφέρθηκε για την τύχη τους αλλά και για την αδικία που δημιουργείται). Η απάντηση ήταν «αν αλλάξει η εγκύκλιος της απαγόρευσης από τις αρχές όλα μπορούν να γίνουν. Κανείς δεν φρόντισε να αλλάξει το καθεστώς χρήσης –σε συνεργασία με την ΔΕΗ, τις τοπικές υπηρεσίες- και έτσι παρέμειναν οι απαγορεύσεις από παλιά, όταν χτίζονταν το φράγμα !» Λογικό ακούγεται. Τότε υπήρχε επικινδυνότητα λόγω κατασκευών και έκτακτων χρήσεων κατά την πλήρωση του φράγματος. Τώρα με ήρεμο νερό και επιφάνεια ελεγχόμενη, γιατί οι απαγορεύσεις ?

Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου

Στις 13 Φεβρουαρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου, ενός μέσου μαζικής επικοινωνίας που εδώ κι ένα σχεδόν αιώνα έχει διαμορφώσει καθοριστικά την κοινωνία, την οικονομία και τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Το ραδιόφωνο έκανε, κατά κοινή ομολογία, τον πλανήτη μας «μικρότερο», φέρνοντας τους ανθρώπους πιο κοντά, ενώ ταυτόχρονα διεύρυνε τους ορίζοντες τους, μεταδίδοντας πληροφορίες και ιδέες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, πολύ πριν από την τηλεόραση και το διαδίκτυο.



Οι πρωτοπόροι των ραδιοκυμάτων

Δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε σήμερα τον κόσμο, που δονείται από τις ραδιοφωνικές εκπομπές, βυθισμένο στη σιωπή των ερτζιανών κυμάτων. Κι όμως αυτό συνέβαινε πριν από μόλις 130 χρόνια, όταν μια ομάδα πρωτοπόρων, επιστημόνων κι εφευρετών, άνοιξε το δρόμο για την αξιοποίηση του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Πρώτος ήταν ο Χάινριχ Ρ. Χερτζ, που από το 1886 ως το 1888, απέδειξε με μια σειρά από πειράματα την πρακτική εφαρμογή της θεωρίας των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων του Μάξγουελ. Προς τιμήν του τα κύματα αυτά ονομάστηκαν από τότε Ερτζιανά.
Ακολούθησε το Σερβο-αμερικανός εφευρέτης κι επιστήμονας Νίκολα Τέσλα (1856-1943), ο οποίος το 1891 παρουσίασε στο κοινό την πρώτη ασύρματη μετάδοση της ενέργειας, που ήταν τότε γνωστή ως «Φαινόμενο Τέσλα».
Το 1893 ο Τέσλα άρχισε να ερευνά, να πειραματίζεται ασταμάτητα πάνω στα ραδιοκύματα και, τελικά, να περιγράφει λεπτομερειακά τις βασικές αρχές της ραδιεκπομπής.  Σε μια σειρά από διαλέξεις και επιδείξεις στο Σεντ Λούις του Μιζούρι και στο Ινστιτούτο Φραγκλίνου στη Φιλαδέλφεια, ο Τέσλα απέδειξε πως ήταν εφικτή μια ραδιομετάδοση. Έτσι γεννήθηκε το ραδιόφωνο!

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Δομένικο: H σφαγή του 1943 από τις δυνάμεις κατοχής

Με εκτελέσεις 150 αμάχων κατοίκων και πυρπόληση του χωριού, άφησαν οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής το «αποτύπωμα» τους, στην περιοχή.

Κοντά στη Λάρισα το Δομένικο, που σήμερα ανήκει στο Δήμο Ελασσόνας, δοκιμάστηκε στις 16-17 Φεβρουαρίου του 1943.
Πριν το έγκλημα πολέμου, είχε προηγηθεί ενέδρα των ανταρτών του ΕΛΑΣ στη θέση Μαυρίτσα μεταξύ Δομένικου-Μυλόγουστας, ώστε να εμποδιστούν να κάνουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στον Όλυμπο.
Οι Ιταλοί μέτρησαν εννέα νεκρούς, ενώ οι αντάρτες είχαν δύο τραυματίες και υποχώρησαν όταν ιταλικά αεροπλάνα εμφανίστηκαν μετά από ειδοποίηση των χερσαίων δυνάμεων.
Ακολούθησε επιδρομή από τις ιταλικές ενισχύσεις στο Δομένικο όπου όποιον έβρισκαν τον εκτελούσαν επί τόπου. Έτσι εκτέλεσαν την Κωνσταντινίδου Βαρβάρα και την Κερασίνα Μπαράκου διότι ήταν άρρωστες και δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν τους υπόλοιπους.

Με προτροπή του προέδρου του χωριού Νίκου Χώτου, οι άνδρες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία και οδηγήθηκαν από τους Ιταλούς στον τόπο της συμπλοκής στη Μαυρίτσα.

Εκεί έγινε η διαλογή, όσοι ήταν πολύ ηλικιωμένοι ή ήταν έως 14 ετών τους ξεχώριζαν και ακολούθως έδιωξαν τα γυναικόπαιδα προς το διπλανό χωριό Αμούρι παραπλανώντας τα ότι  οι άνδρες θα μεταφέρονταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λάρισα.

Η Συμφωνία της Βάρκιζας

Η υπογραφή της Î£Ï…Î¼Ï†Ï‰Î½Î¯Î±Ï‚Η Συμφωνία της Βάρκιζας υπογράφηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945 στην παραθαλάσσια τοποθεσία της Αττικής μεταξύ Κυβέρνησης και ΕΑΜ και επιχείρησε να τερματίσει θεσμικά τις πολιτικές και πολεμικές συγκρούσεις, που έμειναν στην ιστορία ως «Δεκεμβριανά».


Οι συγκρούσεις του Δεκεμβρίου του 1944 στην Αθήνα ήταν μια μάχη εξουσίας μεταξύ της πρώτης μετακατοχικής Κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου και των Άγγλων από τη μία πλευρά και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ από την άλλη. Η Κυβέρνηση, ανίσχυρη και χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, είχε ανάγκη την αγγλική βοήθεια. Το ΕΑΜ με μπροστάρη το ΚΚΕ ήταν πανίσχυρο, λόγω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στην Αντίσταση.

Τα «Δεκεμβριανά» άφησαν πίσω τους περίπου 7.000 μαχητές νεκρούς (230 Άγγλους, 3.500 Κυβερνητικούς, 3.000 ΕΑΜικούς) και απροσδιόριστο αριθμό αμάχων. Στις 11 Ιανουαρίου 1945 υπογράφηκε ανακωχή ανάμεσα στους Άγγλους και τον ΕΛΑΣ, με την οποία οι δυνάμεις του υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν την Αττική και τη Θεσσαλονίκη.

Στις 2 Φεβρουαρίου 1945 άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της συμφωνίας στο εξοχικό του πολιτικού Παναγιώτη Κανελλόπουλου στη Βάρκιζα. Ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας, που είχε διαδεχθεί τον Γεώργιο Παπανδρέου στις 3 Ιανουαρίου, εκπροσωπήθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Ιωάννη Σοφιανόπουλο, τον υπουργό Εσωτερικών Περικλή Ράλλη και τον υπουργό Γεωργίας Ιωάννη Μακρόπουλο. Την αντιπροσωπεία του ΕΑΜ αποτελούσαν ο Γεώργιος Σιάντος (γενικός γραμματέας του Κ.Κ.Ε), ο Δημήτριος Παρτσαλίδης (γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του Ε.Α.Μ.) και ο Ηλίας Τσιριμώκος (γενικός γραμματέας της Ε.Λ.Δ).

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Υποβάλλω προς όλα τα θεσμικά όργανα των Γρεβενών ανοιχτά και δημόσια τη ρεαλιστική, εφικτή θέση - πρόταση Λευτέρης Τζιόλας

Επειδή το ζήτημα του νέου Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας επανέρχεται.
Κι επειδή δεν πρέπει ούτε να αιφνιδιασθούμε, ούτε, και πάλι, υποχωρώντας να συμβιβασθούμε.
Υποβάλλω προς όλα τα θεσμικά όργανα των Γρεβενών (Δήμο, Επιμελητήριο, Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών, Επαγγελματικούς , Επιστημονικούς και Πολιτιστικούς Φορείς) ανοιχτά και δημόσια τη ρεαλιστική, εφικτή θέση - πρόταση που έχω αναπτύξει κια συστηματικά προβάλει, και την οποία μπορούμε ενωτικά να προωθήσουμε και να κατακτήσουμε.
Στα Γρεβενά πρέπει και οφείλουν να δημιουργηθούν, να εγκατασταθούν :

- Μία (1) Πανεπιστημιακή Σχολή με πέντε (5) Τμήματα.
- Ένα (1) Ινστιτούτο, το Ινστιτούτο Αειφορίας και Περιβάλλοντος.
- Ένα (1) ΚΕΚ, το ΚΕΚ φαρμακευτικών και αρωματικών φυτών & προϊόντων.

Δίδω στη δημοσσιότητα το σχετικό κείμενο με ισχυρά, ολοκληρωμένα, τεκμηριωμένα επιχειρήματα, ώστε να υποστηριχθεί αποτελεσματικά προς κάθε κατευθυνση και ιδιαίτερα προς την κυβέρνηση ο κοινός και κρίσιμος αγώνας μας, ο αγώνας της κοινωνίας των Γρεβενών.
Με σχέδιο, ενότητα, συμπαράταξη κι αγώνα μπορούμε να πετύχουμε.

Ελευθέριος Τζιόλας

Νέο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας :
Δίκαια και Ισομερής χωρική κατανομή, Σύγχρονο, Αναπτυξιακό και Καινοτόμο περιεχόμενο.
------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ι. Από το 2003 στη σημερινή συγκυρία.

Μάρκος Βαμβακάρης Πηγή: www.lifo.gr

Αρχείο Κώστα ΧατζηδουλήΠριν από μερικές εβδομάδες συνάντησα και πάλι, μετά από πολύ καιρό, τον μουσικό Στέλιο Βαμβακάρη, τον έναν από τους τρεις γιους του Μάρκου.Εκείνος με ενημέρωσε για την ανέγερση του μεγαλοπρεπούς μαυσωλείου της οικογένειας Βαμβακάρη στο Γ' Νεκροταφείο της Νίκαιας, εκεί όπου είναι θαμμένη η μητέρα του Ευαγγελία (απεβίωσε το 2014 στα 96 της) και έχουν μεταφερθεί τα οστά του Μάρκου.
  «Έπαθα πλάκα που ξανάδα το κρανίο του πατέρα μου», μου έλεγε ο Στέλιος, χωρίς να 'χει κανένα μακάβριο στοιχείο η εξομολόγησή του. «Τον ξανάφερα στον νου μου εκεί που καθότανε με την άσπρη φανέλα του κι έπαιζε τα τραγούδια του. Δεν τον χόρτασα, τον έχασα στα 25 μου. Τη μάνα μου, αντιθέτως, την αποχαιρέτησα στα 68 μου.
Της φίλησα τα χέρια και της είπα: "Σ' ευχαριστώ για όλα, πήγαινε τώρα να βρεις τον Μάρκο"...». Ανέκαθεν του άρεσαν οι γλαφυρές συγκινησιακές περιγραφές του Στέλιου και λίγο πριν χωρίσουμε εκείνη τη μέρα θέλησε να μου κάνει ένα δώρο.
Στο διαβατήριο αυτό αναγράφεται πως τα μαλλιά έχουν χρώμα υπόλευκο και τα μάτια χρώμα καστανό. Αρχείο Κώστα ΧατζηδουλήΤην έκδοση «Μάρκος Βαμβακάρης: Από τον μύθο στην ιστορία 1600-2017» που υπογράφει ο Δημήτρης Β. Βαρθαλίτης στις εκδόσεις των Εκπαιδευτηρίων Άγιος Παύλος. Δεν πήρα στα χέρια μου ένα απλό βιβλίο σαν τα τόσα άλλα που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και δεκαετίες για τον Μάρκο. Επρόκειτο για δύο ογκώδεις τόμους (με περίπου 1.500 σελίδες ο καθένας) που τους διάβασα μέσα σε δύο εβδομάδες και που τώρα μπορώ να πω με πάσα βεβαιότητα πως οτιδήποτε άλλο και να γραφτεί για τον Μάρκο στο εξής θα είναι είτε περιττό είτε απλώς και μόνο η έκφραση της φιλαρέσκειας κάθε επίδοξου συγγραφέα - μελετητή - ερευνητή.   Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η επιδίωξη της αλήθειας και της αντικειμενικότητας ως προτεραιότητας του συγγραφέα. Ο Βαρθαλίτης δεν ενδιαφέρεται να φτιάξει τη δική του εκδοχή των πραγμάτων, γι' αυτό και το έργο του βασίζεται στην εμπειρική τεκμηρίωση.  Ας ξεκινήσω από τον συγγραφέα Δημήτρη Β. Βαρθαλίτη.
Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι τυχαίος! Όχι μόνο γιατί το 2007 παρασημοφορήθηκε με τον Ακαδημαϊκό Φοίνικα της Γαλλικής Δημοκρατίας και λίγα χρόνια μετά, το 2013, σκηνοθέτησε στη Σορβόνη μια φανταστική συνάντηση του Αισώπου με τον Μάρκο Βαμβακάρη, αλλά κυρίως γιατί η συγκεκριμένη έκδοση τον απασχολούσε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες της ζωής του!
  Παθιασμένος με την εκπαίδευση (διευθύνει από το 1997 τη δικής του ιδιοκτησίας Ελληνογαλλική Σχολή Αθηνών Άγιος Παύλος), τη λογοτεχνία (εκδότης της σπουδαίας επιθεώρησης λόγου και τέχνης «Συριανά Γράμματα»), το νησί του, τη Σύρα, και τον Μάρκο Βαμβακάρη, ο Βαρθαλίτης έψαξε και βρήκε ανθρώπους που δεν είναι πια στη ζωή, έσκαψε κανονικά σε παμπάλαια κρατικά αρχεία, ανέσυρε έγγραφα και πιστοποιητικά γεννήσεων, γάμων και θανάτων, συνέλεξε μαρτυρίες σπάνιες και φωτογραφικό υλικό, ολοκληρώνοντας το τεράστιο παζλ του βίου και της προσωπικότητας του Μάρκου. Για να είμαστε ακριβείς, μια τέτοια έρευνα για έναν σημαντικό καλλιτέχνη δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα, ενδεχομένως ούτε διεθνώς! 
 Δείτε το slideshow Στο διαβατήριο αυτό αναγράφεται πως τα μαλλιά έχουν χρώμα υπόλευκο και τα μάτια χρώμα καστανό. Αρχείο Κώστα Χατζηδουλή Αυτό που εντυπωσιάζει επίσης είναι η επιδίωξη της αλήθειας και της αντικειμενικότητας ως προτεραιότητας του συγγραφέα.